özgür ozan

KIYIM

                                               ezgi deniz’e

senin de kendi gözlerince bir haklılığın var

iptilaları taşlamak, evet belki en doğrusu

gecesin, yürüdüğüm yola hangi sokak dayanır

hangi sokakta yanar aşk içeren lamba

keşke size birer serçe armağan etseydim

sırça bir kelepçe ya da iplik, iğne

teğelle deseydim masamı kalemine

adın gibi biliyorsun sen de silme yokluk vardı

hep boğulduğumuz şişelerde, geçilmiş bir ser

hoş bir yanı var sekliklerinin de

tek ricam senden, beni horozdan bilme

ağızda çokça gevelenmiş bir atonal ezgiyi

sonradan söylerken kekelemek olasıdır, anladım

kıymak kökünden gelir kıyı

kendince bir küfrü var çekip gidişlerinin

al sancağa yapıştırılmış bir kıbrıs çıkartması

işgal dersin, ilhak dersin, muhakkak dersin

ne dersen de ayağında salladı bizi çok

çok emzirdi, ninniler de cabası, yine de

çimlere iliştirilmiş küçük kırmızı gemi

midir karşılayan seni, bir özerkliğin gizli

senin de, sesinde, benlerinde, şiirinde

bir dişil koruma sancısı, koruma sanrısı

sonrası çilek lekeli bir doğum tebriği

kalburun alt taraflarından sorumlu mavi tanrısı

böylece, ilk kez kekeledim söylerken bir şarkıyı

neyse, madem son slogandır artık eylemde

unutma, kıymaktan kıyı!