emel güz

KADIN CEVAPSIZDIR

ölünce insanın gittiği yer kendisi…

içimdeki ukdeyim, şiir çürütür…

artık görünmez sesimdeki neşe…

kırıldı hayat kasem, gidip döndüm erkekten…

uzattım rüyamı, rüyalara inandım…

saçlarımı okşayan yine benim ellerim…

yine ben okuyorum yazdığım bu şiiri…

bakışım kâğıda düşünce gördüm kendimi…

zamanın tavrı bulmak ve yanılmak…

beni ürküten şeyler şimdi ben oldu…

kiminle konuşsam hatırlamıyorum…

hangi soğuk buluşmada kırdım kendimi…

ruhumu aydınlatan geceden geçtim…

sabahın uyuyan erkek karanlığına…

makasa yalnızlıkla verdiğim cevap…

saçlarım uzar durur ayna karşısında…

kayıtsız yaşamam bundan, yitirdim!

inandığımı gördüm, öyle somuttu!

anladım dirildiğimi mide ağrısından!

ölünce insanın gittiği yer kendisi!