ismail cem doğru

ANAHTAR

İstemem bir kozalak içinde büyümeyi birden

Durduğum yerlere evcil dilekler kadar yakın olmak istemem

“Biz gereğini yaparız” türünden arkası yazılmış bir aşk

biz gerekeni uygunsuz dileklerden umacak kadar yenik

ama yarımız sırlarının tutsağı, geri kalanlar kendine bir sır arar

Beklemenin de bir salıncağı var kalmadı yakınılacak bir yer

Biz sizi, size karşı birikince ararız; derlenin şimdi

İstemem, düşmesin beklemenin güzellikleri

Durduğum yerlere ilişen söylenceler bizi alıkoysun istemem 

Sonra bağımlısı da olalım beklemenin; kurşun haberleri

Beklemek için tutunduklarımızdan kopalım

“kavuşuruz diye ürküyorum” gibi cümleler hazırlayın

bir başına ayrılık için karşılıksız acılar toplayalım

İstemem bir ağlama aralığı kadar monarşi

Günlerin yarışı eşit koşullarla olsun, istemem

Belki süre gelir çalınmış yılların hatırları

Üstüme çökmüş denizlerle uyuşabilirim

İstemem bir köstebek kadar yerim olsun da derleneyim

Hazır şeylerden konuşsaydık tanıdık yaralardan, dahası

Hafif duruyor üstümüzde bir ölüme yüklenen anlam

“Az kalsın” diyorlar tüm kabullere “az” kalıyor durmadan

Ama anahtarımı kaybettim ki ne yazık, kapı da aramızda mahsur kaldı